Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Αθήνα’ Category

Γιάννης Αντετοκούμπο: Γεννήθηκε στα Σεπόλια, οι γονείς του Νιγηριανοί μετανάστες. Από τα χιλιάδες παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, φοιτούν -και πολλές φορές αριστεύουν- σε ελληνικά σχολεία χωρίς να έχουν ελληνική υπηκοότητα. Ο Γιάννης, μπορεί για τα προς το ζην να αναγκάστηκε να πουλά ρολόγια και γυαλιά ηλίου στους δρόμους της Αθήνας, στάθηκε τυχερός καθώς ανέπτυξε το ταλέντο του στο μπάσκετ. Επαιξε στον Τρίτωνα και τον Φιλαθλητικό και από κεί, τις αλάνες της ελληνικής Α2, βρέθηκε στο ΝΒΑ. Χθες, οι Millwaukee Bucks ανακοίνωσαν την απόκτησή του! Λίγο καιρό νωρίτερα ο 19χρονος Αντετοκούμπο είχε προλάβει να αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα. Φαίνεται πως σ΄αυτή τη βαθιά ξενοφοβική χώρα, το μόνο ασφαλές κριτήριο για να μην παραμένει κανείς -παρ΄ότι γεννημένος εδώ- αόρατος, χωρίς χαρτιά, είναι να είναι αθλητής με προοπτική να προσφέρει κάποια διεθνή διάκριση στα «ελληνικά χρώματα»…

Και η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο αποκαλύπτεται με την επιστροφή του νεαρού Γιάννη στην Ελλάδα. Η πολιτική ηγεσία -Πρόεδρος, πρωθυπουργός, υπουργός πολιτισμού και λοιποί αξιωματούχοι- σπεύδουν να συναντηθούν, να φωτογραφηθούν, να ποζάρουν μπρος στις τηλεοπτικές κάμερες δίπλα στον άρτι πολιτογραφηθέντα έλληνα πολίτη, ταλαντούχο μπασκετμπολίστα. Δείτε πιο κάτω και μια σχετική ανακοίνωση της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου:

              Η ελληνική ιθαγένεια, το NBA και η εθνική υποκρισία
Η διεθνής αθλητική διάκριση την οποία κατέκτησε με την αξία και τον κόπο του ο δεκαοκτάχρονος Έλληνας καλαθοσφαιριστής αποτέλεσε εύλογη αφορμή για πανηγυρισμούς. Ακόμη μια ένδειξη προκοπής του ελληνικού αθλητισμού, συγκινεί όσους έχουν μάθει να καμαρώνουν όποτε βλέπουν την ελληνική σημαία σε άξια χέρια. Μαζί τους όμως θα πανηγυρίσουν υποκριτικά και κάποιοι που, αν δεν ήξεραν ποιός είναι ο Γιάννης Αντετοκούμπο, δεν θα ανέχονταν την παρουσία του στη δουλειά τους, στην ομάδα τους, στο λεωφορείο ή στο παγκάκι τους. Όπως ακριβώς δεν την ανέχονται σε άλλα παιδιά που δεν συμβαίνει να έχουν το ύψος και το ταλέντο του νεαρού Αντετοκούμπο. Πανηγυρίζουν και αυτοί που αν ο Γιάννης δεν ήταν ταλαντούχος μπασκετμπολίστας δεν θα θεωρούσαν ποτέ ότι αξίζει να γίνει Έλληνας.
Γεννημένος εδώ από αλλοδαπούς μετανάστες και έχοντας γνωρίσει την Ελλάδα ως μοναδική πραγματική πατρίδα, ο Γιάννης πληρούσε αναμφίβολα τις προϋποθέσεις για κτήση ιθαγένειας με βάση το νόμο 3838/2010. Πριν, όμως, προφθάσει να ολοκληρώσει τις σχετικές διαδικασίες, η σύντομη νομοθετική άνοιξη της ελληνικής ιθαγένειας είχε ήδη λήξει άδοξα.
Και να που ξαφνικά έκανε το θαύμα της η βιοτεχνία εξαιρετικών, επιλεκτικών και αδιαφανών πολιτογραφήσεων, γνήσιο τέκνο των πιο σκοτεινών περιόδων της ελληνικής ιστορίας. Σε ανακοίνωσή του της 9ης Μαϊου 2013, το πρακτορείο που εκπροσωπεί τον αθλητή έθεσε το θέμα στη σωστή του βάση: «Ευχαριστούμε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών και βέβαια την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης που βοήθησε να προχωρήσει η διαδικασία». Οι άλλοι, χιλιάδες άλλοι γεννημένοι και σπουδασμένοι στην Ελλάδα, ας περιμένουν! Αυτοί δεν αξίζουν να είναι συμπατριώτες.
Η ελληνική κοινωνία, που δέχθηκε και ενσωμάτωσε τους γονείς του Γιάννη, που τον σπούδασε και τον διαμόρφωσε αθλητικά, έχει κάθε λόγο να τον καμαρώνει. Αντίθετα, η ελληνική πολιτεία έχει έναν ακόμη λόγο να ντρέπεται. Ο δε Πρωθυπουργός, μέγας πολέμιος του ν.3838, υποδέχεται και τον Αντετοκούμπο στο Μέγαρο Μαξίμου για να τον συγχαρεί. Αφού στέρησε από όλα τα παιδιά σαν τον Αντετοκούμπο την ελληνική ιθαγένεια, τώρα επιχαίρει για το πρώτο ελληνικό draft στο NBA… Έχει όρια η υποκρισία;
ΥΓ. Προς τους αρμόδιους Υπουργούς, κ.κ. Στυλιανίδη & Αθανασίου και τον Πρωθυπουργό της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Σαμαρά.
Αξιότιμοι κύριοι,
Θα μπορούσατε τουλάχιστον να είστε συνεπείς στις επανειλημμένα εκφρασμένες αντιλήψεις σας και να μην πολιτογραφούσατε τον (πολλά υποσχόμενο) Έλληνα μπασκετμπολίστα. Διότι κατά βάθος βέβαια, είναι σίγουρο πως ούτε αυτόν τον θεωρείτε Έλληνα. Εμείς πάντως τον θεωρούμε, όχι επειδή παίζει καλό μπάσκετ, αλλά επειδή νιώθει ότι μπορεί να μοιράζεται το μέλλον του μαζί μας.
 

Read Full Post »

Ενώ, δέκα μέρες μετά την περί του αντιθέτου απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το μαύρο εξακολουθεί να καλύπτει τις δημόσιες συχνότητες, οι πολίτες συρρέουν καθημερινά στον προαύλιο χώρο του Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ για την υπεράσπιση της υπόθεσης της Ελεύθερης Ραδιοτηλεόρασης. Εδώ, στο video από το βράδυ της Κυριακής 23/6/2013, τον τόνο δίνει ένα συγκρότημα από την Ικαρία. Παίζουν η Μαρία Παντελάκη (φωνή), ο Alexander Spitzing (λαγούτο), ο Λευτέρης Πούλης – Σκάντζακας (βιολί) και ο Γιάννης Λούκος (κιθάρα).

Read Full Post »

Οι πρώτες στιγμές του μαύρου στη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση όπως καταγράφονται σε ένα εννιάλεπτο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου και της ομάδας του, προπομπό του «Agora: From Democracy to the Market» που αναμένεται τον Απρίλιο του 2014. Εννιά λεπτά να μη σβηστούν από τη μνήμη…

Read Full Post »

«…Στο λίκνο της Δημοκρατίας τα περιστέρια φορούν αντιασφυξιογόνες μάσκες…»

Two lightning bolts were delivered to my room
They were gifts from Zeus
I rock the bolts in a basinet of pine
People ask me how I am
I say I am all right
I’m fine!
I push the lightning bolt in a pram
Till the sun goes down & it gets dark
The girls from Jubilee Street hang out their windows
And they wave and ask me how I am tonight
I say I am good
I’m all right!
I Athens all the youths are crying from the gas
I am by the hotel room working on a tan
People come up and ask me who I am
I say if you don’t know
Don’t ask
Zeus laughs but it’s the gas
He asks me how I am
I say Zeus don’t ask
My lightning bolts are jolts of joy
They are joy boys from Zeus
I fed them porridge in their booster seats of knowledge
And in the cradle of democracy the pigeons are wearing gas masks
My lightning bolts play in the elevators
They slide down the hotel banister
And Zeus throws a gas canister
And it spins around the pool
As pigeons wearing respirators
Steal the lightning bolts
Zeus wants them back
O my bolts of joy
O my darling little boys
They are lost to us
And people
They are never coming back
At night I watch them sleep
And cry years of tears
And it’s not the gas
People ask me how we are
We are I say mostly lost

Read Full Post »

Read Full Post »

«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη 
“…Tην ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο Παντελής Βούλγαρης συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. Μαζί του συμμετείχαν ο Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει,γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε.
Σιγά σιγά ο Βούλγαρης άρχισε να καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου, κάποια στρατοδικεία… Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν 500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της Αθήνας. «Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και ανασφάλειας ,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς.  Άρα, είναι ένα χρήσιμο υλικό. Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι»…‘‘

και …“Η δικτατορία των ελλήνων συνταγματαρχών‘‘, ένα ντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη 

“La dictature des coloneles grecs‘‘, γαλλοελληνική παραγωγή του 1998.

http://www.imdb.com/title/tt0375709/

Read Full Post »

Read Full Post »

Καινούριο… lostbodies.gr

Read Full Post »

Με αφορμή τη συναυλία αλληλεγγύης και οκονομικής ενίσχυσης των 15 συλληφθέντων της πρόσφατης αντιφασιστικής μηχανοκίνητης πορείας ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Η συναυλία διοργανώνεται στο γήπεδο του Σπόρτιγκ την Κυριακή, 4/11/2012 και συμμετέχουν οι Γιάννης Αγγελάκας, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Σωκράτης Μάλαμας και Illegal Operation με τους K. και Chris B.I από τους Last Drive. To χρηματικό ποσό που απαιτείται για τα

δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με τους συνηγόρους υπεράσπισης, αναμένεται να αγγίξει τα 100.000 ευρώ. Η συναυλία αρχίζει στις 9 το βράδυ και το κουπόνι οικονομικής ενίσχυσης τιμάται 6 ευρώ…

Read Full Post »

«Με λένε Μιχάλη. Γεννήθηκα το 1980 στην Αθήνα, στο “Μητέρα”. Οι γονείς μου τότε έμεναν στο Παγκράτι. Μετά τη γέννα μου μετακομίσαμε στα Πατήσια. Οι γονείς μου είναι από τη Νιγηρία. Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει, τη δεκαετία του ΄70. Ύστερα από κάποια χρόνια έφερε και τη μητέρα μου. Από τα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι πολλά πράγματα. Στο δημοτικό τα πήγαινα μια χαρά με τα άλλα παιδιά. Μόνο όταν τσακωνόμασταν στο ποδόσφαιρο με στολίζανε με βρισιές του τύπου «αράπης» και τα σχετικά. Ήμουν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μου. Θυμάμαι επίσης ένα σκηνικό. Μια μέρα, έπειτα από τσακωμό, κάποια παιδιά με είχαν βάλει στη μέση και με έβριζαν. Τότε ένα παιδί που τον έλεγαν Ηλία όρμησε εναντίον τους για να με υπερασπιστεί. Από τότε γίναμε κολλητοί φίλοι. Τα πρώτα χρόνια στο σπίτι μιλούσαμε νιγηριανά και αγγλικά. Αυτό όμως με εμπόδιζε για τα μαθήματα. Μέχρι που ο δάσκαλος κάλεσε τους γονείς μου και τους είπε ότι έπρεπε να μιλήσουμε ελληνικά στο σπίτι. Με τα χρόνια επικράτησαν τα ελληνικά στο σπίτι μας. Ελληνικά και hiphop. Από εννέα χρόνων μιλώ μόνο ελληνικά. Μιλώ επίσης άψογα αγγλικά, ενώ τα νιγηριανά τα καταλαβαίνω αλλά δεν τα μιλώ πια. Το πάθος για τη μουσική το «κόλλησα», ίσως, επειδή μεγάλωσα ανάμεσα σε διάφορους γλωσσικούς ήχους. Στο γυμνάσιο παθιάστηκα με τα γκράφιτι, τη hip-hop και τη Drum΄Ν΄ Βass. Είναι χρόνια που περνούν διοργανώνοντας πάρτι και ανταλλάσσοντας κασέτες με τα φιλαράκια. Εκείνη την περίοδο μπήκε έντονα η θρησκεία στη ζωή μου. Μαζί της και η πρώτη υπαρξιακή σύγκρουση. Γιατί η θρησκεία έλεγε «ειρήνη υμίν», ενώ το hip-hop μιλούσε για εξέγερση. Η θρησκεία ήταν ευχή, το hip-hop δράση. Το hip-hop και τα γκράφιτι ήταν για μένα ένα είδος ξεσπάσματος. Τότε, για πρώτη φορά, άρχισα να γράφω στίχους. Έγραφα και για τον ρατσισμό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα κάτι που είχα απωθήσει: το χρώμα της επιδερμίδας μου. Το να είσαι μαύρος. Εγώ είμαι περήφανος που είμαι μαύρος. Το να είσαι μαύρος όμως σημαίνει ότι συναντάς μπροστά σου έναν τοίχο. Σημαίνει ότι πρέπει να ξοδεύεις πολλή ενέργεια για να πείσεις τους γύρω σου ότι δεν είσαι γεννημένος μόνο για να πουλάς CD και να παίξεις μπάσκετ. Ότι μπορείς να γίνεις γιατρός, λογοτέχνης, σχεδιαστής μόδας, οτιδήποτε. Το να είσαι μαύρος σημαίνει ότι ζεις με αυτό το χρώμα, το αναπνέεις, ότι δεν σε αφήνουν ποτέ να νιώσεις αόρατος. Τη μεγαλύτερη έκπληξη την προκαλείς όταν μιλάς ελληνικά χωρίς προφορά. Παθαίνουν πλάκα. Μερικοί κάθονται με το στόμα ανοιχτό και σε κοιτάνε σαν εξωγήινο. Τέλος πάντων… Ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Η ανατροπή στη ζωή μου συνέβη ένα καλοκαίρι στη Σύρο. Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο. Ήθελα τότε να μπω στη Σχολή Καλών Τεχνών και άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθήματα ελευθέρου σχεδίου. Το καλοκαίρι πήγα στη Σύρο για να δουλέψω στο εργαστήριο της δασκάλας μου. Έκανα βόλτα ένα απόγευμα, όταν ξαφνικά μπροστά στα πόδια μου σταμάτησε ένα αστυνομικό τζιπ. Βγήκαν έξω δυο αστυνομικοί και μου ζήτησαν τα χαρτιά. Είχα μαζί μου τη ληξιαρχική πράξη γέννησης. Θεωρούσα ότι ήταν αρκετή, αφού είχα γεννηθεί στην Ελλάδα. Με πήγαν στο Τμήμα. Μου είπαν ότι τα χαρτιά μου είναι ελλιπή. Ένας από τους αστυνομικούς μού είπε ότι θα με απελάσουν. «Πού θα με απελάσετε;» ρώτησα. «Στα σύνορα και να πας από εκεί που ήρθες», μου απάντησε. «Εγώ δεν ήρθα από πουθενά. Έχω γεννηθεί στην Ελλάδα», είπα. Δεν πήρα απάντηση. Απέλαση, σύνορα, όλα αυτά μου φαίνονταν σαν ταινία. Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου και είχα κατατρομάξει. Έμεινα εκεί τρεις μέρες, στο σκοτάδι, κοιμόμουν χάμω, σε ένα μικροσκοπικό κελί με δυο Πακιστανούς που δεν μιλούσαν ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά. Αυτές οι τρεις μέρες ανέτρεψαν τα πάντα μέσα μου. Με τη μεσολάβηση φίλων και δικηγόρων με άφησαν ελεύθερο. Τότε άρχισαν να με βασανίζουν τα ερωτήματα. Ποιος ήμουν; Τώρα καταλάβαινα γιατί δεν με καλούσαν φαντάρο, όπως συνέβαινε με όλους τους φίλους μου. «Φίλε μου, εσύ είσαι ξένος», έλεγα στον εαυτό μου. Και πάλι δεν ήθελα να το πιστέψω όμως. Σκεφτόμουν ότι οι αστυνομικοί είχαν κάνει λάθος. Ήταν ένας μηχανισμός άμυνας για να μη διαλυθώ. Τα χαρτιά, τα χαρτιά, τα χαρτιά. Όταν εισέβαλε στη ζωή μου η λέξη χαρτιά και αλλοδαπός όλα καθάρισαν πλέον. Ρώτησα τους υπαλλήλους στον δήμο εάν μπορώ να βγάλω ελληνική ταυτότητα επειδή έχω γεννηθεί εδώ. Μου απάντησαν κοφτά: «όχι». Μετά ήρθαν οι ουρές, οι βεβαιώσεις, τα ένσημα, τα γραφεία, οι υπάλληλοι, η ατελείωτη αναμονή. Και όταν βγαίνει η άδεια παραμονής είναι ληγμένη. Ξανά ουρές, βεβαιώσεις, ένσημα, γραφεία, υπάλληλοι, ατελείωτη αναμονή. Με αυτά θα φας όλη τη ζωή σου. Τα καλύτερα χρόνια σου φεύγουν κυνηγώντας τα χαρτιά. Δεν μπορείς να πας πουθενά. Τα όνειρα για το πανεπιστήμιο τα εγκατέλειψα γιατί κυνηγούσα τα χαρτιά. Με κάλεσαν το 2002 στη Γαλλία για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα σε ένα φεστιβάλ θεάτρου δρόμου. Δεν πήγα γιατί δεν είχα χαρτιά. Ήθελα να ανοίξω μια δική μου δουλειά, δεν μπόρεσα γιατί δεν είχα χαρτιά. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου…Νιώθεις σιγά σιγά να ανοίγει ένα χαντάκι ανάμεσα σε σένα και στους φίλους σου. Εκείνοι προχωράνε, κυκλοφορούν ελεύθεροι. Αυτό που για σένα αποτελεί ζήτημα ζωής και θανάτου, γι΄ αυτούς είναι ένα τίποτα. Επειδή δεν έχεις κανονικά χαρτιά δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Σκέψου τι κατάπτωση. Να είσαι είκοσι χρόνων και να μη μπορείς να κάνεις σχέδια για το μέλλον. Φθείρεσαι ανεπαίσθητα, γίνεσαι μικρός, κλείνεσαι στον εαυτό σου. Πρέπει να προσέχεις πολύ για να μη γίνεις ανθρωπάκι. Για να μη δεις όλους τους γύρω σου ως εν δυνάμει εχθρούς. Ύστερα έρχονται άλλες ερωτήσεις. Τι είσαι; Γεννήθηκες εδώ, τραγουδάς τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας, στο σχολείο είπες ποιήματα για την 25η Μαρτίου. Και όμως σε θεωρούν αλλοδαπό. Στη Νιγηρία εσύ δεν έχεις πάει ποτέ. Τα ελληνικά είναι η γλώσσα σου. Τι είσαι λοιπόν; Πρέπει να είσαι τρεις φορές τρελός για να μην τρελαθείς. Πρέπει να παλέψεις με νύχια και με δόντια για να μην αφήσεις την πραγματικότητα να σε ξεκάνει. Τι κάνω αυτή τη στιγμή; Ασχολούμαι πολύ με τη μουσική και με το θέατρο του δρόμου. Τώρα δουλεύω στον «Κοσμοπολιτισμό», ένα πολιτιστικό κέντρο που διοργανώνει και πολλά ενδιαφέροντα event με μετανάστες καλλιτέχνες. Τα χαρτιά; Τα περιμένω ακόμα, εδώ και δυο χρόνια. Το μέλλον; Το μέλλον, φίλε μου, είναι τα όνειρά μου. Αυτά είναι η ασπίδα και η ελευθερία μου…” του Gazmend Kapllani (apenantioxthi.blogspot.gr)

Στον απόηχο μιας ακόμα επετείου της νίκης κατά του φασισμού σε μια χώρα όπου δημοσιογράφοι διώκονται γιατί  κάνουν το αυτονόητο -τη δουλειά τους δηλαδή- και νεοναζί εδραιώνουν την παρουσία τους κυνηγώντας φτωχούς μετανάστες, δημοσιεύω ένα αισιόδοξο post που αλίευσα από το apolasos.wordpress.com

Read Full Post »

Older Posts »