Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘Βαρβαρότητα’

Rescue workers search for victims as Palestinians gather around the wreckage of a house in Rafah

Mια συγκλονιστική μαρτυρία από την Παλαιστίνη που βρήκα στον Παραλληλογράφο

Η Asma al-Ghul είναι μια μια Παλαιστίνια δημοσιογράφος, φεμινίστρια και ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. (Δείτε εδώ και εδώ). Για τη δράση της έχει στοχοποιηθεί στο παρελθόν από τη Χαμάς. (Δείτε εδώ, εδώ και εδώ) και έχει τιμηθεί από τη Human Rights Watch και το International Women’s Media Foundation. Το τελευταίο διάστημα είναι αρθρογράφος στο Al-Monitor’s Palestine Pulse από το στρατόπεδο προσφύγων της Ράφα. Tην προηγούμενη βδομάδα, ένας αεροπορικός βομβαρδισμός σκότωσε εννέα μέλη της οικογένειας της. Η Asma έγραψε το παρακάτω άρθρο. (Μετάφραση Back Door Man)

Μη με ρωτήσετε ποτέ ξανά για την ειρήνη.

Δάκρυα κυλούσαν μέχρι που τα μάτια μου στέρεψαν, όταν έλαβα ένα τηλεφώνημα στις 3 Αυγούστου, που με ενημέρωνε ότι η οικογένειά μου είχε γίνει στόχος δύο πυραύλων από F-16 στην πόλη της Ράφα. Αυτή ήταν η μοίρα της οικογένειάς μας σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται, με κάθε οικογένεια στη Λωρίδα της Γάζας να εισπράττει το μερίδιό της από θλίψη και πόνο.
Ο αδελφός του πατέρα μου, Ισμαήλ al-Ghoul, 60, δεν ήταν μέλος της Χαμάς. Η σύζυγός του, Khadra, 62, δεν ήταν μαχητής της Χαμάς. Οι γιοι τους, Wael, 35, και Mohammed, 32, δεν ήταν πολεμιστές της Χαμάς. Οι κόρες τους, Hanadi, 28, και Asmaa, 22, δεν ήταν εργάτριες για τη Χαμάς, το ίδιο και τα παιδιά του ξαδέλφου μου Wael, Ισμαήλ, 11, Malak, 5, και το μωρό Μουσταφά, μόλις 24 ημερών, δεν ήταν μέλη της Ισλαμικής Τζιχάντ, του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και της Φατάχ. Ωστόσο, όλοι πέθαναν στο ισραηλινό βομβαρδισμό που είχε ως στόχο το σπίτι τους στις 6:20 το πρωί της Κυριακής.
Το σπίτι τους βρισκόταν στη Yibna, γειτονιά του στρατόπεδου προσφύγων της Ράφα. Ήταν ένα μονώροφο με μια στέγη φτιαγμένη από λεπτό αμίαντο που δεν χρειαζόταν δύο πυραύλους F-16 για να καταστραφεί. Θα μπορούσε κάποιος παρακαλώ να ενημερώσει το Ισραήλ ότι τα σπίτια στα στρατόπεδα προσφύγων μπορούν να καταστραφούν, και οι ένοικοι τους να σκοτωθούν, με μια μικρή μόνο βόμβα και ότι δεν χρειάζεται να ξοδεύουν δισεκατομμύρια για να τους στείλουν στη λήθη;
Αν είναι η Χαμάς που μισείτε, επιτρέψτε μου να σας πω ότι οι άνθρωποι που σκοτώνετε δεν έχουν να κάνουν με τη Χαμάς. Πρόκειται για γυναίκες, παιδιά, άνδρες και ηλικιωμένους πολίτες των οποίων το μόνο μέλημα ήταν να τελειώσει ο πόλεμος, έτσι ώστε να μπορούν να επιστρέψουν στις ζωές τους και την καθημερινή ρουτίνα. Αλλά επιτρέψτε μου να σας διαβεβαιώσω ότι έχετε δημιουργήσει πλέον χιλιάδες – όχι, εκατομμύρια – πιστούς της Χαμάς, διότι όλοι έχουμε γίνει Χαμάς αν η Χαμάς για σας είναι οι γυναίκες, τα παιδιά και οι αθώες οικογένειες. Αν η Χαμάς στα μάτια σας είναι απλοί πολίτες και οικογένειες, τότε ναι, είμαι Χαμάς, είναι Χαμάς και είμαστε όλοι Χαμάς.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, νομίζαμε ότι τα χειρότερα πέρασαν, ότι αυτή ήταν η καθοριστική στιγμή, ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν, ότι θα σταματήσει εδώ. Ωστόσο, την πραγματική στιγμή του πόνου, του ύψιστου φόβου, πάντα ακολουθούσε κάτι ακόμη χειρότερο.
Τώρα κατάλαβα γιατί οι φωτογραφίες από πτώματα ήταν τόσο σημαντικές, όχι μόνο για τη διεθνή κοινή γνώμη, αλλά και για εμάς, τις οικογένειες, στην αναζήτηση μιας ευκαιρίας να αποχαιρετήσουμε τους αγαπημένους μας, που τόσο ύπουλα σκότωσαν. Τι έκαναν αυτές τις τελευταίες στιγμές; Πως μοιάζουν μετά τον θάνατό τους;
Ανακάλυψα τις φωτογραφίες των νεκρών συγγενών μου σε ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης. Τα σώματα των παιδιών του ξαδέλφου μου ήταν αποθηκευμένα σε έναν ψυγείο παγωτού. Το Νοσοκομείο Yousef Abu al-Najjar της Ράφα έκλεισε μετά το βομβαρδισμό του από ισραηλινά τανκ, και το νοσοκομείο Kuwaiti που επισκεφτήκαμε μόλις μια μέρα νωρίτερα είχε γίνει αγνώριστο, όπου αυτός ο καταψύκτης ήταν η μοναδική διαθέσιμη επιλογή.
Ο Διευθυντής του Al-Najjar, Abdullah Shehadeh, είπε στο Al-Monitor, “Αποφασίσαμε να μετακινήσουμε τους ασθενείς όταν βόμβες έπληξαν την κεντρική πύλη. Μερικοί ασθενείς, από φόβο, έτρεξαν έξω, παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης. Τώρα δουλευουμε έξω από αυτό το φτωχά εξοπλισμένο νοσοκομείο.”
Το Μαιευτήριο Emirati της Ερυθράς Ημισελήνου, δυτικά της Ράφα, έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο κοντέινερ πτωμάτων, με καταψύκτες φρούτων και λαχανικών να γεμίζουν με δεκάδες πτώματα.
Είδα πτώματα στο πάτωμα, μερικά με ετικέτες στο στήθος τους, ενώ άλλα παρέμεναν άγνωστα. Κρατούσαμε τη μύτη μας, γιατί η δυσοσμία ήταν αφόρητη, καθώς οι μύγες γεμίζαν τον αέρα.
Ο Ibrahim Hamad, 27, έβγαλε το σάβανο-τυλιγμένο σώμα του πεντάχρονου γιού του από έναν καταψύκτη λαχανικών. Πνίγοντας τα δάκρυα του, είπε στο Al-Monitor, “Σκοτώθηκε από πυραυλική επίθεση με drone. Η σορός του είναι εδώ από χθες. Η επικίνδυνη κατάσταση με εμπόδισε να έρθω να τον πάρω νωρίτερα.”
Ευχαριστώ τον Θεό που οι συγγενείς μου θάφτηκαν γρήγορα, και ότι τα ξαδέρφια μου Μουσταφά, Μαλάκ και Ισμαήλ δεν έμειναν καιρό στην κατάψυξη, και δεν πάγωσαν τα κορμάκια τους, και οι ψυχές τους τώρα αναπαύονται εν ειρήνη, αφήνοντάς μας με τη σιωπή του θανάτου και σώματα για πάντα παγιδευμένα στις στάσεις που ξεψύχησαν.
Την πέμπτη μέρα του πολέμου, όταν πήγα να γράψω την έκθεσή μου για τη Ράφα για τον βομβαρδισμό της οικογένειας Ghannam, σταμάτησα για να επισκεφτώ το σπίτι του ξαδέλφου μου. Είδα τους συγγενείς μου και τραβήξαμε φωτογραφίες μαζί. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η γυναίκα του ξάδελφου μου Wael είχε γεννήσει δίδυμα, τον Μουσταφά και τον Ιμπραήμ, τα οποία ήταν σαν δύο μικροί άγγελοι, προάγγελοι ελπίδας και χαράς.
Πώς θα μπορούσα να ξέρω ότι αυτή θα είναι η τελευταία μας συνάντηση; Μακάρι να είχα μείνει περισσότερο και να τους είχα μιλήσει λίγο πιο πολύ. Η Hanadi, η Asmaa, ο θείος μου και η σύζυγός του, γέλασαν αστειευόμενοι για το παιχνίδι της μοίρας που μας έφερε σε επαφή στη μέση ενός πολέμου, μια στιγμή που οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής δεν είχαν ακόμη αρχίσει την τέλεση ανεξέλεγκτων εγκλημάτων πολέμου εναντίον της Ράφα.
Οι καταλήξεις είναι τόσο παράξενες, καθώς ζωντανές στιγμές ξαφνικά απωθούνται στο παρελθόν. Δεν θα τους ξαναδούμε ποτέ και οι φωτογραφίες που πήρα από τα δίδυμα είναι πλέον τόσο πολύτιμες, καθώς ένας από αυτούς, ο Mustafa, σκοτώθηκε, ενώ ο άλλος, ο Ιμπραήμ, επέζησε.
Αναρωτιέμαι πώς μπόρεσαν να τους ξεχωρίσουν, εφόσον έμοιαζαν τόσο πολύ. Ποιος τους αναγνώρισε αφού ο πατέρας τους πέθανε και η μητέρα τους ήταν τραυματισμένη στην εντατική; Ποιος ήταν ο Μουσταφά και ποιός ήταν ο Ιμπραήμ; Ήταν σαν να είχαν ενωθεί μετά το θάνατο ενός από τους δύο.
Στις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν μετά το θάνατό τους, η οικογένειά μου φαινόταν τόσο ειρηνική, με τα μάτια τους κλειστά σαν να κοιμούνται. Κανένας τους δεν είχε παραμορφωθεί ή καεί, σε αντίθεση με τις εκατοντάδες των νεκρών παιδιών και αμάχων που τα made in USA όπλα σκότωσαν πριν απ’ αυτούς. Αναρωτηθήκαμε αν πέθαναν με πόνο. Τι συνέβη όταν ο πύραυλος, που μετέφερε τόνους εκρηκτικών υλών, χτύπησε το ταπεινό σπίτι τους και εξερράγη, δημιουργώντας τόσο έντονη πίεση αέρα ώστε τα εσωτερικά όργανά τους έσκασαν; Η ταλαιπωρία τους ίσως ήταν μικρότερη από το γεγονός ότι κοιμόντουσαν.
Δεν τους είδα όταν πήγα στη Ράφα στις 2 Αυγούστου. Έγραψα για το θάνατο της οικογένειας Ayad Abu Taha, από πολεμικά αεροσκάφη, και είδα το πτώμα του ενός έτους Rizk Abu Taha, όταν έφτασε στο Νοσοκομείο Kuwaiti.
Τον παρατήρησα. Έμοιαζε ζωντανός. Θα μπορούσε κανείς να δει ότι έπαιζε όταν πέθανε, ντυμένος στο ροζ παντελόνι του. Πώς θα μπορούσε να έχει τέτοια ηρεμία; Τα πτώματα των θυμάτων πολέμου είναι πολύ διαφορετικά από το πως φαίνονται στην τηλεόραση. Είναι τόσο πραγματικά, τόσο σημαντικά, ξαφνικά εκεί μπροστά μας, χωρίς εισαγωγές στα δελτία ειδήσεων, μουσική ή συνθήματα.
Πτώματα κείτονται παντού, και είναι σαν όλα στη ζωή να μας είχαν προετοιμάσει για αυτή τη στιγμή. Ξαφνικά, οι νεκροί άφησαν τις προσωπικές τους ζωές πίσω: κινητά τηλέφωνα, σπίτια, ρούχα, αρώματα και τις καθημερινές τους ασχολίες. Το πιο σημαντικό, άφησαν πίσω τον φόβο του πολέμου.
Οι αποστάσεις στη μικρή Λωρίδα της Γάζας έχουν μεγαλώσει, οι αποστάσεις και ο χρόνος διαστέλλονται ως αποτέλεσμα του φόβου και του θανάτου, που συρρικνώνουν το προσδόκιμο ζωής του πληθυσμού. Στάθηκε αδύνατον να σμίξουμε ως οικογένεια για τις κηδείες. Ο θείος μου, ο Ahmad al- Ghoul, μου είπε αργότερα στο τηλέφωνο, “Λόγω του κινδύνου, ο αποχαιρετισμός μας κράτησε μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Τα μάτια του Malak ήταν ανοιχτά, σαν να ρωτούσε, “τι κακό είχα διαπράξει;” “
Γεννήθηκα το 1982, στο ίδιο σπίτι στον προσφυγικό καταυλισμό της Ράφα, όπου το μεγάλο νοικοκυριό της οικογένειας μας επεκτάθηκε. Μεγάλωσα εκεί και κάθε τι άλλο μεγάλωσε μαζί μας: Η πρώτη Ιντιφάντα, η αντίσταση, το κοντινό σχολείο μου που πήγαινα κάθε μέρα. Εκεί είδα για πρώτη φορά βιβλιοθήκη. Εκεί θυμάμαι τον παππού μου να αποκοιμιέται καθώς άκουγε το BBC. Και εκεί, είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου Ισραηλινό στρατιώτη, να χτυπά τον παππού μου για να τον αναγκάσει να διαγράψει τα εθνικιστικά συνθήματα που κοσμούσαν τους τοίχους του στρατοπέδου προσφύγων.
Τώρα, το σπίτι και οι μελλοντικές αναμνήσεις του έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια, τα παιδιά του σε πρόωρους τάφους. Σπίτια και αναμνήσεις βομβαρδίστηκαν στην αφάνεια, οι ένοικοι τους άστεγοι και χαμένοι, ακριβώς όπως ήταν πάντα τα στρατόπεδά τους. Μη με ρωτήσετε ποτέ ξανά για την ειρήνη.

Advertisements

Read Full Post »

«Το μίσος»: Ελληνογαλλική συνεργασία για ένα κομμάτι αφιερωμένο στη μνήμη του Παύλου Φύσσα. Συμμετέχουν οι Diapo, Rudako και TLBM.

«Oι μολότοφ σα χελιδόνια ανακοινώνουν την άνοιξη 
στις δυνάμεις καταστολής.
Με θόρυβο ίδιο με αυτόν της ρουκέτας στην Αμερικάνικη πρεσβεία.
Το μίσος φέρνει μίσος.
Η εκεχειρία τον πόλεμο.
Ο πόνος φέρνει πόνο.
Δεν θα υπάρχει όπισθεν.
Σε σένα Παύλο, η δύναμη των λέξεων,
το τραγούδι των νεκρών…
Τι! Κι άλλος θάνατος…οο..Σκατά…!
Το δίλημμα είναι σαφές, ή πόλεμος ή κόλαση,
κόντρα στα χέρια μας, το σιδηρούν χέρι του νόμου, οι αστυνόμοι
έχουν σκυλιά που όταν μυρίζουν το θάρρος, ορμάν σα τρελά…
Είν’ η ίδια ιστορία, η ιστορία επαναλαμβάνεται,
το αίμα στο πεζοδρόμιο είναι φρέσκο, αλλά αδελφέ μου μην ανησυχείς,
γιατί το χέλι βρωμά απ΄τα αυγά κι απ’το κεφάλι,
και σαν μπούμερανγκ, ένα Στάλινγκραντ δημιουργείται στο 2013…

1o Refrain:
(Diapo & Rudako)
H Ευρώπη γεμάτη μπάτσους, σε κάθε γωνιά 100,
ατιμώρητοι σκοτώνουν για την τάξη…
(Mague & Therj)
Κάθε γωνιά και τόσοι μπάτσοι για την τάξη,
τρομοκρατούν και δεν τους νοιάζει.

Τουλούζη, Παρίσι, Αθήνα, Θεσσαλονίκη…
Με λόγια δεν θα σταματήσεις το μίσος και το φασισμό.
Δεν έχουν πολλή σημασία οι εποχές και το μέγεθος του πόνου,
όταν στον ορίζοντα φαίνονται μόνο κηδείες…
Υπό την καταπίεση, τα αδέλφια μου πεθαίνουν στη φυλακή.
Υπό τη δικιά μας πίεση, τα κάγκελα θα σπάσουν.
Φίλε μου, είναι συναγερμός!
Απόψε, ο εχθρός θα γνωρίσει την τιμή του αίματος και των δακρύων.
(Mague)
Δεν είναι οι σπατάλες, το lifestyle, η πολιτική κουφάλες,
μάγκα, out of time,
δεν βλέπουμε την τύφλα μας, για να ξυπνήσουν κάποιοι,
χάσαμε άνθρωπο από δίπλα μας, δεν είναι μόνο ο φασισμός 
η απειλή, μα και αυτός που τον χρησιμοποιεί,
κι ευθύνη βαραίνει τον καθένα,
όχι δε γνώριζα, έχε τα αρχίδια και πες 
απλά το αγνόησα…
3o Verse
(Mague)
Όχι δεν δέχομαι τη θεωρία των δύο άκρων,
τον πατέρα των πάντων, το μεταφυσικό,
και είν’ αφύσικο να ψάχνει κάποιος αίμα αγνό,
ένα πολιτικό βαμπίρ, στο πυρ, στο πυρ το εξώτερο,
και δεν ξέρω τί είναι χειρότερο, η κατάντια μιας κοινωνίας,
ότι όλοι είναι φοβισμένοι μπρος της αδικίας,
ό,τι μας χωρίζει, δεν μας ορίζει, όλοι μαζί….

Read Full Post »

«Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους, επιεδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’ αυτούς τους τόπους»

«Γνώρισα τον Durukan Dudu διαδικτυακά, όταν με φίλους προσπαθούσαμε να οργανώσουμε ένα forum νεολαίας με άξονα τον ποταμό Έβρο, για τη δημοκρατία και το περιβάλλον. Το σχέδιό μας δεν προχώρησε, αλλά έμεινα να παρακολουθώ τις δράσεις του. Να τον θαυμάζω, μορφωμένο, περιβαλλοντιστή, ουσιαστικό ακτιβιστή, για την τόλμη και τον λόγο του, για τη δύναμή του μέσα από τις πράξεις. για την ίδια τη δύναμη των πράξεών του.

Και την πιο δυνατή από όλες την έκανε χθες. Δίνοντας μια μαρτυρία θεωρητική, πρακτική αλλά κυρίως γεμάτη συναίσθημα και ελπίδα από την πλατεία Ταξίμ. Ίσως φανούν μεγαλόστομα όσα γράφει, όμως ξέρω ότι αυτό το μεγαλείο το ζει και το πιστεύει.

Όταν του ζήτησα την άδειά του να μεταφράσω το κείμενό του, μου απαντά «Ναι! Εμπνεόμαστε από την Ελλάδα, όλοι εδώ λένε: γινόμαστε πλεον δυνατοί νέοι, όπως στην Ελλάδα», είστε λοιπόν το μοντέλο μας».

-Hell no, pal! Μη γίνετε σαν κι εμάς.

Το κείμενό του:

«Πλατεία Ταξίμ, 2 Ιουνίου 2013»

Ενημέρωση από την Gezi Commune.
Ούτε ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας του κόσμου, ακόμη και με κούπες καφέ και σωρούς πακέτων από τσιγάρα, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά καλός ώστε να περιγράψει αυτό που συμβαίνει εδώ, πώς θα μπορούσα εγώ;

Απίστευτο.

Δεν είμαι σίγουρος ούτε για το πώς να σας πω την ιστορία, πώς να κάνω μια περίληψη.

Πολύ σύντομα: Ξεκίνησε ως διαμαρτυρίες, μετά έγινε κίνημα αντίστασης, έπειτα η αντίσταση διαδόθηκε σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, και μετά, η ρίζα όλου αυτού, το Gezi Park στην Ταξίμ, έγινε η «Gezi Commune ’13».

Μια πραγματική κομμούνα. Αναρχική ουτοπία – χωρίς κράτος, χωρίς οργάνωση, χωρίς βία, μόο ελευθερία, μόνο αλληλεγγύη και άνθρωποι που παρίνουν πρωτοβουλίες.

Μέχρι τώρα, το μεσημέρι της 2ας Ιουνίου, όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην Ταξίμ έχουν αποκλειστεί με περισσότερα από 20 οδοφράγματα (αρκετά ισχυρά ώστε να συγκρατήσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας). Η πλατεία Ταξίμ και ιδίως το Gezi Park ζουν την πλήρη ελευθερία: Καθένας και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, εκτός από το Κράτος και την αστυνομία του.

Και κανένα κέντρο. Καμία οργάνωση. Κανένα πολιτικό κόμμα. Ούτε κάν ένα κέντρο συντονισμού. Απλώς άνθρωποι!

Αυτό, φίλοι…είναι αδύνατο να περιγραφεί. Ξενοδοχεία εξυπηρετούν την αντίσταση ΔΩΡΕΑΝ, κόσμος φέρνει τρόφιμα και ποτά με αυτοκίνητα, γιατροί και φοιτητές Ιατρικής προσφέρονται εθελοντικά ώστε να λειτουργήσουν νοσοκομεία πρώτων βοηθειών σε τζαμιά κοντά στα οδοφράγματα, άνθρωποι που δε μπορούν να βγούν από τα σπίτια τους σχηματίζουν το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφόρησης, μια και τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν λένε ούτε μια λέξη ενώ 1 εκατομμύριο ανθρώπων είναι στους δρόμους (φανταστείτε την έκταση της διαφθορά,ή μάλλον όχι, είναι πολύ δύσκολο και να την φανταστείτε…)

Ηλικιωμένες κυρίες και οικογένειες ανοίγουν τα διαμερίσματά τους στην αντίσταση. Δικηγόροι τρέχουν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι όσοι πρασάγονται είναι ασφαλείς και καλά. Οδηγοί φορτηγών αφήνουν τα οχήματά τους στη μέση του δρόμου, ώστε να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας να κινηθούν. Μουσικοί συρρέουν στη Gezi Commune, καλλιτέχνες, οικογένειες, παιδιά, γέροι, γυναίκες…

Θες να κάνεις κάτι αλλά χρειάζεσαι βοήθεια; Έλα στην Gezi Commune αυτές τις ημέρες, θα βρεις εκατοντάδες ανθρώπων έτοιμους να σς βοηθήσουν, πριν καν προλάβεις να τελειώσεις την πρόταση : «Φίλε, υπάρχει κανείς που…»

Η κοινωνία της Τουρκίας ανακάλυψε τον εαυτό της, ξανά. Τα μάτια άρχισαν πάλι να λάμπουν. Οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν -και το εννοώ κυριολεκτικά- ο ένας τον άλλο. (Όλοι τριγυρνάν στην κομμούνα του Gezi σαν χορευτές μπαλέτου, φροντίζοντας ο ένας τον άλλον).

Αλλά ποιος το έκανε όλο αυτό; Πως οι Τούρκοι πολίτες που είναι πασίγνωστοι για το φόβο τους για την αναρχία και το πάθος τους για το Κράτος έγιναν έτσι;

Αυτή είναι η γ****νη ουσία!

Πρώτα – Πως; Η απάντηση είναι εύκολη. Χάρη στον Πρωθυπουργό. Οι άνθρωποι κουράστηκαν από το να βλέπουν το ακραία αλαζονικό, αυθάδες, λαίμαργο και το «Κάνω ό,τι θέλω και κανείς δε μπορεί να με σταματήσει» πρόσωπό του συνέχεια, ικανό ώστε να κάνει όλους τους θεσμούς (και ιδίως τα ΜΜΕ!) και τη γραφειοκρατία να γονατίζουν κυριολεκτικά μπροστά στον Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του κάτι σα Θεό…

Οι άνθρωποι κουράστηκαν να σκέπτονται ότι τίποτα δε μπορεί να αλλάξει, ότι η κοινωνία κάποτε θα σηκώσει ανάστημα, ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάσχεσης της δύναμης από την αλαζονεία ενός άνδρα προς τη νομιμότητα και ότι κάποτε ίσως οι άνθρωποι θα χαμογελάσουν ξανά…

Τα αλλαζονικά του λόγια για το Gezi Park, μαζί με τους βουλευτές που στέκονται μπροστά στα μηχανήματα καταστροφής (που έδειξαν στους ανθρώπους ότι «Όλοι μπορούμε», χρωμάτισαν την πιο μεγάλη, την πιο ειρηνική και την περισσότερο ελπιδοφόρα εξέγερση στην ιστορία της Τουρκίας, ίσως και της Μέσης Ανατολής!

Και ποιος το έκανε; Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο. Όλοι αυτοί οι άννθρωποι που κατηγορούσαμε ότι είναι τόσο ηλίθιοι που μιλούν μόνο για ποδόσφαιρο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους κοροϊδεύαμε επείδη πόσταραν μόνο το τί τρώνε στο Facebook. Είναι εδώ. Ορισμένοι ήδη μπροστά στα οδοφράγματα, άλλοι ήδη μέσα στην Gezi Commune, καθαρίζοντας και το παραμικρό σκουπιδάκι, μέχρι και τις γόπες που βρισκόταν εδώ για χρόνια!

Δεν πρόκειται για εξέγερση Εϊναι η μέρα γέννησης μια αληθινής κοινωνίας. Άνθρωποι που νοιαζόταν ο ένας για τον άλλο, που τ΄ρεχουν να βοηθήσουν όποιον το έχει ανάγκη. Σε χτυπά κάποιος από τους 100.000 ανθρώπους κατά λάθος στο πόδι στη μέση του μικρού Gezi Park Commune; Οι άνθρωποι γίνονται τόσο ευγενικοί που σου ζητούν συγγνώμη 5 φορές, με ένα μεγάλο χαμόγελο.

Ακόμη και οι γονείς μας που είδαν το πραξικόπημα της δεκαετίας του ’80 και φοβούνται τις διαδηλώσεις (ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί οι διαδηλώσεις δεν ήταν μεγάλες μέχρι τώρα) καλούν τους γιους και τις κόρες τους για να τους πουν : «Είμαι περήφανος για σένα. Απλώς να προσέχεις, εντάξει;»

Η αναρχο-ουτοπιστική Commune επιτρέπει τα πάντα (LGBTQ ανθρώπους να πορεύονται με αντικαπιταλιστές μουσουλμάνους, Κούρδους να διαδηλώνουν μαζί με Κεμαλιστές) εκτός από το Κράτος. Και η Ταξίμ δεν ήταν ποτέ τόσο ασφαλής. Ούτε έναν καυγά δεν είδα, αφού κάθε μικρή σπίθα αμέσως σβήνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους.

Τα πάντα, όλα όσα μπορείτε να φανταστείε ότι χρειάζονται σε μια πλατεία για να φιλοξενήσει 1.000.000 ανθρώπους προμηθεύονται, οργανώνται και εκτελούνται από αν-οργανωμενους ανθρώπους. Εκπληκτικό! Αυτό είναι το πιο εκπληκτικό από όλα.

Και καθένας είναι χρήσιμος σε κάτι. Είσαι σκληροπυρηνικός αναρχικός έτοιμος ννα παλέψεις στα οδοφράγματα; Ή είσαι ένας 17χρονος που πρώτη φορά βγάινει στο δρόμο; Ή ένα ζευγάρι 70χρονων; Δυνατός; Αστείος; Ψηλός; Κοντός; …. Είμαστε όλοι εξίσου σημαντικοί, για γεμίσουμε ένα διαφορετικό κενό, ένα κενό που πρέπει να γεμίσει ώστε η αντίσταση και η κομμούνα να συνεχιστεί.

Εν τω μεταξύ, άσχημα νέα έρχονται ιδιαίτερα από την Άγκυρα, το Εσκισεχίρ και τη Σμύρνη – πολλοί τραυματισμοί, χιλιάδες…
Η αστυνομία χρησιμοποιεί pentium gas Kαι αέρια πιπεριού, και πλαστικές σφαίρες.

Και τέλος: Χθες βράδυ στα οδοφράγματα, η αστυνομία επιτέθηκε ξαά με μπουλντόζες και τεθωρακισμένα. Δεκάδες κάψουλες με αέρια πιπεριού εκτοξεύθηκαν, μία από αυτές χτύπησε τον διπλανό μου. Έπιασα το χέρι του και τρέξαμε μαζί στα τζαμιά που έχουν γίνει εθελοτνικά ιατρικά κέντρα από τους γιατρούς. Αιμορραγούσε από το κεφάλι, τρέξαμε μέσα, ήρθαν οι γιατροί, το τραύμα των 4εκ. στο μέτωπό του «αποκαταστάθηκε». Προσπαθουσα να τον ηρεμήσω και να το κάνω να χαλαρώση στη διάρκεια της επέμβασης,, λέγοντάς του ότι είναι καλά με την σχεδόν σβησμένη μου φωνή, απο τις 3 ημέρες διαδηλώσεων.

Και μετά με κοίταξε και μου είπε κάποια πράγματα. Δεν έχει σημασία τί είπε, αυτό το βλέμμα -που ακόμη κάνει το πρόσωπό μου υγρό από τα δάκρυα γράφοντας αυτές τις γραμμές-, αυτό είναι το νόημα της ζωής. Αυτή είναι η ίδια η ρίζα της ζωής, η πηγή του να χαμογελάς για πάντα.

Δε μπορώ να βρω λέξεις που να αντανακλούν επαρκώς την ένταση των συναισθημάτων, της ευτυχίας, του ενθουσιασμού του να είσαι εδώ. Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους, επιεδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’αυτους τους τόπους.

Και τώρα, αρχίζουμε να μιλάμε. Με λέξεις που κανείς δεν είπε μέχρι τώρα. Για έναν κόσμο που κανείς δεν τον ονειρεύτηκε μέχρι τώρα. Από ανθρώπους που δεν είχαν μιλήσει μέχρι τώρα.

Αρχισαμε να μιλάμε τώρα. Για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά.»

Καλή τύχη Durukan! Και στα δικά μας! Ας εμπνεόμαστε κι ας παίρνουμε κουράγιο οι μεν από τους δε, προς ένα μοναδικό paradigm shift.

Την αφοβιά φοβούνται μόνο, για να παραφράσω τον Γκάτσο στον «απαγορευμένο» «Κεμάλ»».

Το πιο πάνω κείμενο – ανταπόκριση από την πλατεία Taksim, βρήκα μεταφρασμένο από τον Ioakim Vravas στη σελίδα του στο Facebook. ΔΕΣ και στο ..Taksim-Gezi-Parkı

Read Full Post »

Read Full Post »

Read Full Post »

Mali-ko σημαίνει Ειρήνη στο Μάλι και το ομώνυμο τραγούδι είναι η απάντηση της κοινότητας των μαλινέζων καλλιτεχνών στον πόλεμο που εδώ και μήνες μαίνεται στη χώρα τους έχοντας εκτοπίσει 200.000 ανθρώπους από τα σπίτια τους και έχοντας αναγκάσει άλλους τόσους να ζητήσουν καταφύγιο στις γειτονικές χώρες. Με πρωτοβουλία της Fatoumata Diawara, 40 από τους σπουδαιότερους μουσικούς του Μάλι (ανάμεσά τους οι Amadou and Mariam, Oumou Sangare, Bassekou Kouyate, Vieux Farka Toure, Djelimady Tounkara, Toumani Diabate, Khaira Arby, Kasse Mady Diabate, Baba Salah, Afel Bocoum, Tiken Jah, Amkoullel και Habib Koite), συγκεντρώθηκαν για να τραγουδήσουν: ‘Mali-ko’ (Peace / La Paix)

Οι στίχοι σε γαλλική και αγγλική μετάφραση:

Refrain 1 :

Il est temps que nous nous exprimions.
Il est temps que nous les artistes parlions du cœur. Notre Mali
THE TIME HAS COME FOR US TO SPEAK UP ABOUT THE CRISIS IN MALI; WE, THE ARTISTS MUST NOW SPEAK FROM THE HEART ABOUT WHAT IS HAPPENING TO OUR MALI.

Haira Harby : 2
Maliens et Maliennes, donnons-nous la main car ce pays n’est pas un pays de guerre. MEN & WOMEN OF MALI, STAND TOGETHER ! OUR MALI NEVER WANTED A WAR.

Fatoumata Diawara : 3
Que se passe-t-il au Mali ? Paraît-il que nous sommes en train de nous entretuer, de nous trahir, de nous diviser. N’oublions pas que nous sommes tous du même sang (Rouge), de la même mère. Le jour que nous nous donnerons la main, le continent africain sera plus fort.
WHAT’S GOING ON IN MALI ?
DO WE REALLY WANT TO KILL EACH OTHER? DO WE REALLY WANT TO BETRAY ONE ANOTHER? ALLOW OURSELVES TO BE DIVIDED ? REMEMBER, WE ARE ALL CHILDREN OF THE SAME MOTHER COUNTRY WHEN WE STAND TOGETHER, ALL OF AFRICA IS STRONGER

Amkoullel : 4
Mettons nous ensemble, Maliens, Maliennes pour être encore plus fort.
Maliens, Maliennes, unissons-nous pour être encore plus fort.
MEN & WOMEN OF MALI, LET US UNITE AND STAND STRONG!

Doussou Bakayoko : 5
Le Mali n’appartiendra pas à ces gens-là. Ce grand pays ne sera la proie de personne. OUR MALI WILL NEVER BELONG TO THOSE PEOPLE,
THIS GREAT NATION WILL NOT BE THEIR VICTIM.

Kasse Mady : 6
Montrons au monde entier que le Mali est un pays de paix.
Nous sommes tous du même père et de la même mère
WE’LL SHOW THE WORLD THAT OUR MALI IS A COUNTRY WHERE PEACE REIGNS. WE STAND TOGETHER, WE ARE ALL CHILDREN OF THE SAME MOTHER COUNTRY

Sadio Sidibé : 7 Le Mali mon beau pays, qu’est-il devenu ?
WHAT HAS BECOME OF MY BEAUTIFUL MALI?

Baba Salah : 8
Tu as été le soleil qui a illuminé les 4 coins du monde. Notre Mali, sèche tes larmes, nous t’aimons!!!
ONCE YOU WERE THE SUN THAT SHONE ‘ROUND THE WORLD. OUR MALI, WE ARE PROUD OF YOU -DRY YOUR TEARS! WE LOVE YOU !!!!

Refrain 1 : les artistes
Il est temps que nous nous exprimions.
Il est temps que nous les artistes parlions du cœur!!!! Notre Mali

THE TIME HAS COME FOR US TO SPEAK UP ABOUT THE CRISIS IN MALI ; WE, THE ARTISTS, MUST NOW SPEAK FROM THE HEART ABOUT WHAT IS HAPPENING TO OUR MALI.

Soumaila Kanouté : 9
Je n’ai jamais vu de situation aussi désolante, de catastrophique. Ils veulent nous imposer la Charia. Allez leur dire que le Mali est indivisible mais aussi inchangeable!! NEVER HAVE I SEEN SUCH CATASTROPHE, SUCH DESOLATION. THEY WANT TO IMPOSE SHARIA LAW ON US. TELL THE NORTH THAT OUR MALI IS ONE NATION, INDIVISIBLE!!

Master Soumi : 10
Hier, le Mali est devenu comme un mégot de cigarette qu’on jette politiquement, on a tous pleuré, on s’est tous inquiété. Chaque jour, on attend que de mauvaises nouvelles, c’est déplorable. Il faut se ressaisir, peuple malien, sinon on sera la risée du monde.
OF LATE, OUR MALI HAS BEEN LIKE A POLITICAL CIGARETTE BUTT THROWN IN THE GUTTER. WE CRY, WE WORRY. EVERY DAY WE AWAIT ONLY MORE BAD NEWS, THIS CANNOT LAST! WE MUST REACT OR MALI WILL BECOME THE BUTT OF THE WORLD’S BAD JOKE

M’baou Tounkara : 11
Le Mali est un pays hospitalier et accueillant, la guerre nous fait perdre toutes nos valeurs et aussi beaucoup de temps.
OUR MALI IS A COUNTRY OF WARM WELCOME, WAR DEPRIVES US OF OUR VALUES. WE ARE LOSING TIME
Oumou Sangare : 12
Ecoutez-moi bien! Prenons garde, sinon, nos petits enfants n’apprendront pas la vraie histoire de notre Pays. On risque de le perdre.
LISTEN TO ME :
WE MUST TAKE CARE NOW, OR OUR CHILDREN WILL NEVER KNOW THE REAL STORY OF OUR COUNTRY. WE MIGHT LOSE IT.
CAREFUL NOW, OR OUR CHILDREN WILL SUFFER TOMORROW.

Koko Dembelé : 13
Tant qu’il y a de la vie, il y a de l’espoir. Enfants du Mali, levons-nous!!!
AS LONG AS WE LIVE, WE SHALL HAVE HOPE. RISE UP, CHILDREN OF MALI !

Babani Koné : 14
Je suis inquiète, j’ai peur. Nous sommes du même sang donc ne parlons pas de guerre. Quel avenir pour les femmes et les enfants dans ce pays ?
I AM TROUBLED, I AM AFRAID. WE ARE ALL OF THE SAME BLOOD SO LET US NOT SPEAK OF WAR. WHAT FUTURE CAN THERE BE FOR OUR WOMEN, FOR OUR CHILDREN IN THIS COUNTRY?

Afel Bocoum : 15 Le seul chemin de sortie de cette crise est le chemin de la paix.
THE ONLY WAY OUT OF THIS CRISIS IS THE WAY OF PEACE

Iba one : 16
Soyons unis, peuple malien, l’union fait la force. Arrêtons tous nos divergences, la guerre n’a jamais été une solution.
UNITE AS ONE, MALIANS ! UNION MAKES US STRONG. STOP FIGHTING EACH OTHER, WAR HAS NEVER BEEN A SOLUTION

Tiken Jah : 17
Mali, tous ensemble, Mali indivisible, Mali tous unis, la paix n’a pas de prix!!!
MALI UNITED, MALI INDIVISIBLE, MALI UNITED, MALI INDIVISIBLE. PEACE HAS NO PRICE!

Fati Kouyaté : 18
La guerre ne connaît ni femme, ni enfant, ni les personnes âgées. Cela ne nous ressemble pas!!!
WAR KNOWS NO CHILD, NO WOMAN, NO ELDER. OUR COUNTRY DOES NOT ACT LIKE THIS!

Kisto Dem : 19
Qui pouvait imaginer une telle situation au Mal i? Au moment où les Maliens pensaient à leur stabilité, d’autres cherchent à nous bouleverser. Dans le nord, la population a faim, nos femmes sont devenues des marchandises, elles sont battues et violées!!!!
WHO WOULD HAVE IMAGINED OUR COUNTRY THIS WAY? JUST AS WE MALIANS WERE REACHING STABILITY, OTHERS TRY TO DESTABILIZE US. IN THE NORTH, PEOPLE ARE STARVING, WOMEN ARE GOODS TO BE TRADED, THEY ARE BEATEN AND RAPED!

Nahawa Doumbia : 20
Nous ne voulons pas de guerre!!!! Non, pas chez nous!!!! Elle détruit tout sur son chemin.
WE DON’T WANT WAR !!!!! NOT IN OUR MALI!!!! WAR DESTROYS EVERYTHING IN ITS PATH.

Mamadou Diabate « 21 DG » : Maliba, comme l’a toujours appelé nos ancêtres, ne reste pas à genoux, relève toi et bat toi pour honorer les ancêtres
«MALIBA» AS OUR ANCESTORS ALWAYS CALLED YOU, DON’T STAY ON YOUR KNEES, RISE UP AND FIGHT FOR THE HONOUR OF THOSE ANCESTORS

Amadou et Mariam: 22
Ensemble, l’Afrique ne sera que plus forte !!!!! Avec plus d’avenir!
WHEN WE STAND TOGETHER AFRICA IS STRONGER .WHEN WE STAND UNITED WE HAVE A FUTURE!

Tamachek: 23 Le Mali notre grand pays, qui a été toujours un pays de paix et d’hospitalité, soyons unis.
MALI OUR GREAT COUNTRY, WHICH HAS ALWAYS BEEN A LAND OF PEACE AND HOSPITALITY, LET US UNITE.

Oumou Sangare : 23
Faisons attention, pour ne pas perdre notre pays. Faites attention, sinon nos enfants et nos petits enfants ne pourront pas lever la tête. Je m’adresse aux politiciens et aux militaires !!!
WE MUST TAKE CARE, THAT WE DON’T LOSE OUR COUNTRY.TAKE CARE, OR OUR CHILDREN WILL HANG THEIR HEADS IN SHAME.

I’M TALKING TO YOU, MILITARY LEADERS!
I’M TALKING TO YOU, POLITICIANS !

Habib Koite : 24
Maliens, c’est l’union qui fait la force !!! Ne laissons pas notre grand pays nous échapper !!!! Terre des grands hommes !!!!
MALIANS, UNION MAKES US STRONG. WE CANNOT LET OUR GREAT COUNTRY SLIP THROUGH OUR FINGERS. OUR LAND OF GREAT MEN!

Djeneba Seck : 25
Maliens, Maliennes, le monde entier nous observe, unissons-nous pour retrouver notre stabilité dans l’harmonie.
MEN & WOMEN OF MALI, THE WHOLE WORLD IS WATCHING. UNITE TO BRING BACK STABILITY AND HARMONY.

Vieux Farka Toure: 26
Réveillons-nous ! Nous sommes du même sang, donnons-nous la main.
WAKE UP!!! WE ARE ALL FAMILY, LET’S STAND TOGETHER

Mylmo : 27
On est si apprécié dans du monde entier, pourquoi s’entredéchirer devant ces mêmes personnes ? Soundjata Keita et les héros de notre pays nous ont légué des valeurs, ne les bafouons pas.
THE WORLD ADORED OUR COUNTRY, SO WHY NOW ARE WE TEARING EACH OTHER APART BEFORE THEIR VERY EYES? SOUNDJATA KEITA AND OUR OTHER HEROES OF LORE TAUGHT US OUR VALUES WHICH SHALL REMAIN STEADY.

Amadou et Mariam : 27 L’union fait la force!!! Donnons-nous la main!!!
UNION MAKES US STRONG!!!!! LET US STAND TOGETHER!!!

Amadou Bakayoko : 28
Dans l’entente, le pays peut se développer!! Personne ne viendra nous déstabiliser et nos enfants auront un avenir.
IN HARMONY, OUR COUNTRY CAN DEVELOP. NOBODY CAN DESTABILIZE US, OUR CHILDREN WILL HAVE A FUTURE.

Nahawa Doumbia: 28
On veut la paix, la paix.
En Afrique la paix ! Dans le monde entier la paix !
WE WANT PEACE,
PEACE PEACE IN AFRICA !
PEACE IN THE WORLD!

La paix, la paix
PEACE, PEACE

Read Full Post »

«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη 
“…Tην ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο Παντελής Βούλγαρης συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. Μαζί του συμμετείχαν ο Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει,γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε.
Σιγά σιγά ο Βούλγαρης άρχισε να καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου, κάποια στρατοδικεία… Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν 500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της Αθήνας. «Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και ανασφάλειας ,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς.  Άρα, είναι ένα χρήσιμο υλικό. Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι»…‘‘

και …“Η δικτατορία των ελλήνων συνταγματαρχών‘‘, ένα ντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη 

“La dictature des coloneles grecs‘‘, γαλλοελληνική παραγωγή του 1998.

http://www.imdb.com/title/tt0375709/

Read Full Post »

Older Posts »