Posts Tagged ‘Εξέγερση’

O Frank Zappa (21 Δεκεμβρίου 1940 – 4 Δεκεμβρίου 1993) θα γιόρταζε σήμερα τα 73α του γενέθλια. Εδώ με τους Mothers Of Invention από το Freak Out, τον παρθενικό τους δίσκο που κυκλοφορησε το1965.
Το υλικό του βίντεο είναι από τις ταραχές που ξέσπασαν στο Λος Αντζελες τόσο το 1965 όσο και το 1992.

Οι στίχοι:

Well I’m about to get sick
From watchin’ my TV
Been checkin’ out the news
Until my eyeballs fail to see
I mean to say that every day
Is just another rotten mess
And when it’s gonna change, my friend
Is anybody’s guess

So I’m watchin’ and I’m waitin’
Hopin’ for the best
Even think I’ll go to prayin’
Every time I hear ’em sayin’
That there’s no way to delay
That trouble comin’ every day
No way to delay
That trouble comin’ every day

Wednesday I watched the riot . . .
Seen the cops out on the street
Watched ’em throwin’ rocks and stuff
And chokin’ in the heat
Listened to reports
About the whisky passin’ ’round
Seen the smoke and fire
And the market burnin’ down
Watched while everybody
On his street would take a turn
To stomp and smash and bash and crash
And slash and bust and burn

And I’m watchin’ and I’m waitin’
Hopin’ for the best
Even think I’ll go to prayin’
Every time I hear ’em sayin’
That there’s no way to delay
That trouble comin’ every day
No way to delay
That trouble comin’ every day

Well, you can cool it,
You can heat it . . .
‘Cause, baby, I don’t need it . . .
Take your TV tube and eat it
‘N all that phony stuff on sports
‘N all the unconfirmed reports
You know I watched that rotten box
Until my head begin to hurt
From checkin’ out the way
The newsman say they get the dirt
Before the guys on channel so-and-so

And further they assert
That any show they’ll interrupt
To bring you news if it comes up
They say that if the place blows up
They will be the first to tell,
Because the boys they got downtown
Are workin’ hard and doin’ swell,
And if anybody gets the news
Before it hits the street,
They say that no one blabs it faster
Their coverage can’t be beat

And if another woman driver
Gets machine-gunned from her seat
They’ll send some joker with a brownie
And you’ll see it all complete

So I’m watchin’ and I’m waitin’
Hopin’ for the best
Even think I’ll go to prayin’
Every time I hear ’em sayin’
That there’s no way to delay
That trouble comin’ every day
No way to delay
That trouble comin’ every day

Hey, you know something people?
I’m not black
But there’s a whole lots a times
I wish I could say I’m not white

Well, I seen the fires burnin’
And the local people turnin’
On the merchants and the shops
Who used to sell their brooms and mops
And every other household item
Watched the mob just turn and bite ’em
And they say it served ’em right
Because a few of them are white,
And it’s the same across the nation
Black and white discrimination
Yellin’ «You can’t understand me!»
‘N all that other jazz they hand me
In the papers and TV and
All that mass stupidity
That seems to grow more every day
Each time you hear some nitwit say
He wants to go and do you in
Because the color of your skin
Just don’t appeal to him
(No matter if it’s black or white)
Because he’s out for blood tonight

You know we got to sit around at home
And watch this thing begin
But I bet there won’t be many live
To see it really end
‘Cause the fire in the street
Ain’t like the fire in the heart
And in the eyes of all these people
Don’t you know that this could start
On any street in any town
In any state if any clown
Decides that now’s the time to fight
For some ideal he thinks is right
And if a million more agree
There ain’t no Great Society
As it applies to you and me
Our country isn’t free
And the law refuses to see
If all that you can ever be
Is just a lousy janitor
Unless your uncle owns a store
You know that five in every four
Just won’t amount to nothin’ more
Gonna watch the rats go across the floor
And make up songs about being poor

Blow your harmonica, son!


Read Full Post »

Την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδων Αιγυπτίων πολιτών διαδηλώνουν με επίκεντρο τις πλατείες του Καϊρου και της Αλεξάνδρειας ζητώντας την παραίτηση του προέδρου Μόρσι που ένα χρόνο νωρίτερα είχε διαδεχθεί στην εξουσία το καθεστώς Μουμπάρακ, μια χορωδία από εννέα τραγουδιστές και τραγουδίστριες, μέλη του συγκροτήματος των Zajel, σπουδαστές στην πλειοψηφία τους του Κονσερβατορίου Μουσικών Σπουδών του Καϊρου στο Zamalek και μέλη της Οπερας του Καϊρου, ηχογράφησαν το τραγούδι «Motamaredeen» («Επαναστάτες») για να υποστηρίξουν το αντικυβερνητικό κίνημα Tamarod που αυτές τις μέρες συγκλονίζει την Αίγυπτο.

Read Full Post »

«Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους, επιεδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’ αυτούς τους τόπους»

«Γνώρισα τον Durukan Dudu διαδικτυακά, όταν με φίλους προσπαθούσαμε να οργανώσουμε ένα forum νεολαίας με άξονα τον ποταμό Έβρο, για τη δημοκρατία και το περιβάλλον. Το σχέδιό μας δεν προχώρησε, αλλά έμεινα να παρακολουθώ τις δράσεις του. Να τον θαυμάζω, μορφωμένο, περιβαλλοντιστή, ουσιαστικό ακτιβιστή, για την τόλμη και τον λόγο του, για τη δύναμή του μέσα από τις πράξεις. για την ίδια τη δύναμη των πράξεών του.

Και την πιο δυνατή από όλες την έκανε χθες. Δίνοντας μια μαρτυρία θεωρητική, πρακτική αλλά κυρίως γεμάτη συναίσθημα και ελπίδα από την πλατεία Ταξίμ. Ίσως φανούν μεγαλόστομα όσα γράφει, όμως ξέρω ότι αυτό το μεγαλείο το ζει και το πιστεύει.

Όταν του ζήτησα την άδειά του να μεταφράσω το κείμενό του, μου απαντά «Ναι! Εμπνεόμαστε από την Ελλάδα, όλοι εδώ λένε: γινόμαστε πλεον δυνατοί νέοι, όπως στην Ελλάδα», είστε λοιπόν το μοντέλο μας».

-Hell no, pal! Μη γίνετε σαν κι εμάς.

Το κείμενό του:

«Πλατεία Ταξίμ, 2 Ιουνίου 2013»

Ενημέρωση από την Gezi Commune.
Ούτε ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας του κόσμου, ακόμη και με κούπες καφέ και σωρούς πακέτων από τσιγάρα, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά καλός ώστε να περιγράψει αυτό που συμβαίνει εδώ, πώς θα μπορούσα εγώ;


Δεν είμαι σίγουρος ούτε για το πώς να σας πω την ιστορία, πώς να κάνω μια περίληψη.

Πολύ σύντομα: Ξεκίνησε ως διαμαρτυρίες, μετά έγινε κίνημα αντίστασης, έπειτα η αντίσταση διαδόθηκε σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, και μετά, η ρίζα όλου αυτού, το Gezi Park στην Ταξίμ, έγινε η «Gezi Commune ’13».

Μια πραγματική κομμούνα. Αναρχική ουτοπία – χωρίς κράτος, χωρίς οργάνωση, χωρίς βία, μόο ελευθερία, μόνο αλληλεγγύη και άνθρωποι που παρίνουν πρωτοβουλίες.

Μέχρι τώρα, το μεσημέρι της 2ας Ιουνίου, όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην Ταξίμ έχουν αποκλειστεί με περισσότερα από 20 οδοφράγματα (αρκετά ισχυρά ώστε να συγκρατήσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας). Η πλατεία Ταξίμ και ιδίως το Gezi Park ζουν την πλήρη ελευθερία: Καθένας και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, εκτός από το Κράτος και την αστυνομία του.

Και κανένα κέντρο. Καμία οργάνωση. Κανένα πολιτικό κόμμα. Ούτε κάν ένα κέντρο συντονισμού. Απλώς άνθρωποι!

Αυτό, φίλοι…είναι αδύνατο να περιγραφεί. Ξενοδοχεία εξυπηρετούν την αντίσταση ΔΩΡΕΑΝ, κόσμος φέρνει τρόφιμα και ποτά με αυτοκίνητα, γιατροί και φοιτητές Ιατρικής προσφέρονται εθελοντικά ώστε να λειτουργήσουν νοσοκομεία πρώτων βοηθειών σε τζαμιά κοντά στα οδοφράγματα, άνθρωποι που δε μπορούν να βγούν από τα σπίτια τους σχηματίζουν το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφόρησης, μια και τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν λένε ούτε μια λέξη ενώ 1 εκατομμύριο ανθρώπων είναι στους δρόμους (φανταστείτε την έκταση της διαφθορά,ή μάλλον όχι, είναι πολύ δύσκολο και να την φανταστείτε…)

Ηλικιωμένες κυρίες και οικογένειες ανοίγουν τα διαμερίσματά τους στην αντίσταση. Δικηγόροι τρέχουν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι όσοι πρασάγονται είναι ασφαλείς και καλά. Οδηγοί φορτηγών αφήνουν τα οχήματά τους στη μέση του δρόμου, ώστε να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας να κινηθούν. Μουσικοί συρρέουν στη Gezi Commune, καλλιτέχνες, οικογένειες, παιδιά, γέροι, γυναίκες…

Θες να κάνεις κάτι αλλά χρειάζεσαι βοήθεια; Έλα στην Gezi Commune αυτές τις ημέρες, θα βρεις εκατοντάδες ανθρώπων έτοιμους να σς βοηθήσουν, πριν καν προλάβεις να τελειώσεις την πρόταση : «Φίλε, υπάρχει κανείς που…»

Η κοινωνία της Τουρκίας ανακάλυψε τον εαυτό της, ξανά. Τα μάτια άρχισαν πάλι να λάμπουν. Οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν -και το εννοώ κυριολεκτικά- ο ένας τον άλλο. (Όλοι τριγυρνάν στην κομμούνα του Gezi σαν χορευτές μπαλέτου, φροντίζοντας ο ένας τον άλλον).

Αλλά ποιος το έκανε όλο αυτό; Πως οι Τούρκοι πολίτες που είναι πασίγνωστοι για το φόβο τους για την αναρχία και το πάθος τους για το Κράτος έγιναν έτσι;

Αυτή είναι η γ****νη ουσία!

Πρώτα – Πως; Η απάντηση είναι εύκολη. Χάρη στον Πρωθυπουργό. Οι άνθρωποι κουράστηκαν από το να βλέπουν το ακραία αλαζονικό, αυθάδες, λαίμαργο και το «Κάνω ό,τι θέλω και κανείς δε μπορεί να με σταματήσει» πρόσωπό του συνέχεια, ικανό ώστε να κάνει όλους τους θεσμούς (και ιδίως τα ΜΜΕ!) και τη γραφειοκρατία να γονατίζουν κυριολεκτικά μπροστά στον Recep Tayyip Erdoğan, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του κάτι σα Θεό…

Οι άνθρωποι κουράστηκαν να σκέπτονται ότι τίποτα δε μπορεί να αλλάξει, ότι η κοινωνία κάποτε θα σηκώσει ανάστημα, ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάσχεσης της δύναμης από την αλαζονεία ενός άνδρα προς τη νομιμότητα και ότι κάποτε ίσως οι άνθρωποι θα χαμογελάσουν ξανά…

Τα αλλαζονικά του λόγια για το Gezi Park, μαζί με τους βουλευτές που στέκονται μπροστά στα μηχανήματα καταστροφής (που έδειξαν στους ανθρώπους ότι «Όλοι μπορούμε», χρωμάτισαν την πιο μεγάλη, την πιο ειρηνική και την περισσότερο ελπιδοφόρα εξέγερση στην ιστορία της Τουρκίας, ίσως και της Μέσης Ανατολής!

Και ποιος το έκανε; Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο. Όλοι αυτοί οι άννθρωποι που κατηγορούσαμε ότι είναι τόσο ηλίθιοι που μιλούν μόνο για ποδόσφαιρο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους κοροϊδεύαμε επείδη πόσταραν μόνο το τί τρώνε στο Facebook. Είναι εδώ. Ορισμένοι ήδη μπροστά στα οδοφράγματα, άλλοι ήδη μέσα στην Gezi Commune, καθαρίζοντας και το παραμικρό σκουπιδάκι, μέχρι και τις γόπες που βρισκόταν εδώ για χρόνια!

Δεν πρόκειται για εξέγερση Εϊναι η μέρα γέννησης μια αληθινής κοινωνίας. Άνθρωποι που νοιαζόταν ο ένας για τον άλλο, που τ΄ρεχουν να βοηθήσουν όποιον το έχει ανάγκη. Σε χτυπά κάποιος από τους 100.000 ανθρώπους κατά λάθος στο πόδι στη μέση του μικρού Gezi Park Commune; Οι άνθρωποι γίνονται τόσο ευγενικοί που σου ζητούν συγγνώμη 5 φορές, με ένα μεγάλο χαμόγελο.

Ακόμη και οι γονείς μας που είδαν το πραξικόπημα της δεκαετίας του ’80 και φοβούνται τις διαδηλώσεις (ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί οι διαδηλώσεις δεν ήταν μεγάλες μέχρι τώρα) καλούν τους γιους και τις κόρες τους για να τους πουν : «Είμαι περήφανος για σένα. Απλώς να προσέχεις, εντάξει;»

Η αναρχο-ουτοπιστική Commune επιτρέπει τα πάντα (LGBTQ ανθρώπους να πορεύονται με αντικαπιταλιστές μουσουλμάνους, Κούρδους να διαδηλώνουν μαζί με Κεμαλιστές) εκτός από το Κράτος. Και η Ταξίμ δεν ήταν ποτέ τόσο ασφαλής. Ούτε έναν καυγά δεν είδα, αφού κάθε μικρή σπίθα αμέσως σβήνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους.

Τα πάντα, όλα όσα μπορείτε να φανταστείε ότι χρειάζονται σε μια πλατεία για να φιλοξενήσει 1.000.000 ανθρώπους προμηθεύονται, οργανώνται και εκτελούνται από αν-οργανωμενους ανθρώπους. Εκπληκτικό! Αυτό είναι το πιο εκπληκτικό από όλα.

Και καθένας είναι χρήσιμος σε κάτι. Είσαι σκληροπυρηνικός αναρχικός έτοιμος ννα παλέψεις στα οδοφράγματα; Ή είσαι ένας 17χρονος που πρώτη φορά βγάινει στο δρόμο; Ή ένα ζευγάρι 70χρονων; Δυνατός; Αστείος; Ψηλός; Κοντός; …. Είμαστε όλοι εξίσου σημαντικοί, για γεμίσουμε ένα διαφορετικό κενό, ένα κενό που πρέπει να γεμίσει ώστε η αντίσταση και η κομμούνα να συνεχιστεί.

Εν τω μεταξύ, άσχημα νέα έρχονται ιδιαίτερα από την Άγκυρα, το Εσκισεχίρ και τη Σμύρνη – πολλοί τραυματισμοί, χιλιάδες…
Η αστυνομία χρησιμοποιεί pentium gas Kαι αέρια πιπεριού, και πλαστικές σφαίρες.

Και τέλος: Χθες βράδυ στα οδοφράγματα, η αστυνομία επιτέθηκε ξαά με μπουλντόζες και τεθωρακισμένα. Δεκάδες κάψουλες με αέρια πιπεριού εκτοξεύθηκαν, μία από αυτές χτύπησε τον διπλανό μου. Έπιασα το χέρι του και τρέξαμε μαζί στα τζαμιά που έχουν γίνει εθελοτνικά ιατρικά κέντρα από τους γιατρούς. Αιμορραγούσε από το κεφάλι, τρέξαμε μέσα, ήρθαν οι γιατροί, το τραύμα των 4εκ. στο μέτωπό του «αποκαταστάθηκε». Προσπαθουσα να τον ηρεμήσω και να το κάνω να χαλαρώση στη διάρκεια της επέμβασης,, λέγοντάς του ότι είναι καλά με την σχεδόν σβησμένη μου φωνή, απο τις 3 ημέρες διαδηλώσεων.

Και μετά με κοίταξε και μου είπε κάποια πράγματα. Δεν έχει σημασία τί είπε, αυτό το βλέμμα -που ακόμη κάνει το πρόσωπό μου υγρό από τα δάκρυα γράφοντας αυτές τις γραμμές-, αυτό είναι το νόημα της ζωής. Αυτή είναι η ίδια η ρίζα της ζωής, η πηγή του να χαμογελάς για πάντα.

Δε μπορώ να βρω λέξεις που να αντανακλούν επαρκώς την ένταση των συναισθημάτων, της ευτυχίας, του ενθουσιασμού του να είσαι εδώ. Καμιά τέτοια λέξη δε λέχθηκε ποτέ σ’αυτούς τους τόπους, επιεδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’αυτους τους τόπους.

Και τώρα, αρχίζουμε να μιλάμε. Με λέξεις που κανείς δεν είπε μέχρι τώρα. Για έναν κόσμο που κανείς δεν τον ονειρεύτηκε μέχρι τώρα. Από ανθρώπους που δεν είχαν μιλήσει μέχρι τώρα.

Αρχισαμε να μιλάμε τώρα. Για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά.»

Καλή τύχη Durukan! Και στα δικά μας! Ας εμπνεόμαστε κι ας παίρνουμε κουράγιο οι μεν από τους δε, προς ένα μοναδικό paradigm shift.

Την αφοβιά φοβούνται μόνο, για να παραφράσω τον Γκάτσο στον «απαγορευμένο» «Κεμάλ»».

Το πιο πάνω κείμενο – ανταπόκριση από την πλατεία Taksim, βρήκα μεταφρασμένο από τον Ioakim Vravas στη σελίδα του στο Facebook. ΔΕΣ και στο ..Taksim-Gezi-Parkı

Read Full Post »

Read Full Post »

«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη 
“…Tην ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο Παντελής Βούλγαρης συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. Μαζί του συμμετείχαν ο Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει,γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε.
Σιγά σιγά ο Βούλγαρης άρχισε να καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου, κάποια στρατοδικεία… Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν 500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της Αθήνας. «Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και ανασφάλειας ,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς.  Άρα, είναι ένα χρήσιμο υλικό. Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι»…‘‘

και …“Η δικτατορία των ελλήνων συνταγματαρχών‘‘, ένα ντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη 

“La dictature des coloneles grecs‘‘, γαλλοελληνική παραγωγή του 1998.


Read Full Post »

Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild


Tears on the mauseoleum floor
Blood stains the coliseum doors
Lies of the lips of a priest
Thanksgiving disguised as a feast
Rollin’ in the Rolls-Royce Corniche
Only the doctors got this, I’m hidin’ from police
Cocaine seats
All white like I got the whole thing bleached
Drug dealer chic
I’m wonderin’ if a dove’s prayers reach
It’s pious Pius, the god loves Pius
Socrates asks, «Whose bias do y’all seek?»
Or for Plato, the screech
I’m out chere ballin’, I know you hear my sneaks
Jesus was a carpenter, Yeezy, he lay beats
Hova flow the Holy Ghost, get the hell up out your seats

Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild

Let me buy you
I stand by you
Walk through the fire
Your life
Is my Scripture
And I need it
Through your encryption
Yeah, yeah

[Kanye West]

Coke on her black skin made a stripe like a zebra
I call that jungle fever
You will not control the threesome
Just roll the weed up until I get me some
We formed a new religion
No sins as long as there’s permission’
And deception is the only felony
So never fuck nobody wit’out tellin’ me
Sunglasses and Advil
Last night was mad real
Sun comin’ up, 5 a.m.
I wonder if they got cabs still
Thinkin’ ’bout the girl in all-leopard
Who was rubbin’ the wood like Kiki Shepard
Two tattooes, one read «No Apologies»
The other said «Love is cursed by monogamy»
That’s somethin’ that the pastor don’t preach
That’s somethin’ that a teacher can’t teach
When we die, the money we can’t keep
But we prolly spend it all ’cause the pain ain’t cheap

Human beings in a mob
What’s a mob to a king?
What’s a king to a god?
What’s a god to a non-believer?
Who don’t believe in anything?

We make it out alive
All right, all right
No church in the wild
No church in the wild
No church in the wild
No church in the wild

(Το videoclip είναι σκηνοθετημένο από τον Romain Gavras.) 

Read Full Post »

Ένα ραπ για τη Συρία και το λαό της από τον συριοαμερικανό Omar Offendum, αφιερωμένο στη μνήμη του λαϊκού τραγουδιστή Ιμπραήμ Κασούς που δολοφόνησε το δικτατορικό καθεστώς της Συρίας αφαιρώντας του τον λάρυγγα, επειδή τραγούδησε στις διαδηλώσεις της πόλης του Χαμά: «Ωρα να φεύγεις Μπασάρ».

Read Full Post »

Older Posts »